Gałgan

gałganGalanga, Galgant wurtz

Marcin Siennik, Zielnik, Księgi pierwsze, Część wtóra, Rozdział 17

A
Gałgan jest ciepły i suchy w wtórym stopniu, jego korzeń obierają lepszy który jest rumiany a sękowaty, ciężki, mając ostry smak, a który jest blady i lekki małego smaku, dziurkowaty zły jest a małej mocy. Gałgan potwierdza; rozpędza i trawi złe wilkości.
B
Wino w którym by był uwarzony gałgan żołądek niestrawny posila i boleści jego z zimnych wilkości i z wiatrów grubych oddala i trawi.
C
Też dla posilenia mózgu gałganowy proch włóż w nos.
D
Też dla omdlewania i kordiaki daj proch gałganowy z sokiem boragowym choremu – uznasz pomoc niemałą.
E
Też czasu krwie puszczania w uściech trzymany broni omdlewania.

================================================================

Galgant – zioło polecane przez zwolenników sztuki leczenia św. Hildegardy z Bingen – przyp. JB

Tagi , , , , , , , , , , , , , , , , , , , .Dodaj do zakładek Link.

Komentarze są wyłączone.